W Paryżu Rommel spotkał się z dowódcą frontu zachodniego.Do tych dwóch ludzi miał dołączyć Hitler. Chcieli przekonać Hitlera do zakończenia wojny na zachodzie. Niestety, ale stanowisko rządu niemieckiego było zupełnie odmienne od tego, jakie reprezentował Rómmel. Dwudziestego siódmego czerwca Rommel i Hitler spotkali się po raz ostatni. Wtedy Hitler nawet nie dopuścił go do głosu, a w tym samym czasie Steufenberg przygotowywał zamach na życie dyktatora. Była to jedyna metoda, by położyć kres zabijaniu, uwolnić się od zbrodniczego reżimu, uratować ojczyznę i osobisty honor wielu ludzi. Jeśli ktoś wiedział, co się dzieje, musiał próbować to zakończyć. Wysłano emisariusza do Rommela, który powiadomił go o mającym się wkrótce odbyć zamachu. Była to ostatnia próba pozyskania Rommela dla planu pozbycia się Hitlera. Spiskowcami kierował rozsądek i determinacja. Ludzie ci mieli szeroko otwarte oczy i doskonale wiedzieli, co dzieje się wokoło. Hitlerowi od dłuższego czasu podawano fałszywe informacje, dotyczące sytuacji na wszystkich frontach, a dodatkowo, jego obsesja na punkcie wielkiej III Rzeszy i panowania nad całym światem nadal była silna. Ostatnia namowa do współpracy przy zamachu udała się.Cztery dni później Rommel jeszcze raz zaapelował do Hitlera, ale ponownie bezskutecznie. Informował Hitlera o faktycznej sytuacji armii niemieckiej. Było to przesłane za pomocą telegramu. Tym samym, całkowicie nieświadomie wydal na siebie wyrok. Oczywiście, Rommel nie spodziewał się odpowiedzi, ale miał zuchwały plan zakończenia wojny na własną rękę. Chciał skapitulować i oddać Francję Amerykanom, Anglikom i Francuzom. Miał nadzieję, że w obliczu ataku na Hitlera w Berlinie, wejście aliantów przebiegnie stosunkowo gładko, a to oznaczałoby koniec Hitlera. W ten sposób chciał jak najlepiej przysłużyć się ojczyźnie. Wiedział, że w tej sytuacji konieczny jest rozejm z aliantami, bo inaczej dojdzie do tragedii. Gdyby udało mu się zakończyć wojnę, nie byłoby nalotów na Drezno, a setki miast nie zostałyby zniszczone. Przypuszcza się, że po dwudziestym lipca zginęło znacznie więcej żołnierzy, niż przed tą datą. Straty były ogromne, zwłaszcza, że alianci dążyli do całkowitego rozgromienia Niemiec, jako ostateczna rozprawa z Hitlerem. Rómmel codziennie jeździł na front i doskonale widział, co się tam dzieje.Musiał zdobyć zaufanie dowódców i przekonać ich, by poparli jego plan pokojowy. Dwa razy ryzykował życie, by ratować swoich ludzi: raz pod Al. Alamein, kiedy się wycofał wbrew rozkazowi, a drugi raz, spiskując z podległymi mu dowódcami. Siedemnastego lipca Rommel udał się do generała, powiernika Hitlera, próbując i jego przeciągnąć na swoją stronę i przekonać o swej racji. W tym samym czasie myśliwce RAFu startowały już do walki. Centrum operacji była miejscowość w Normandii. Tam piloci odkryli samochód na drodze, do którego otworzono ogień. Strzelano do wszystkich pojazdów, jakie się tylko pojawiły w zasięgu ognia, nie wiedziano, kto jest w środku. Ciężko rannego Rommela zabrano do szpitala wojskowego. Rómmel doznał poważnych uszkodzeń Glowy. Trzy dni później Steufenberg zdetonował bombę w kwaterze głównej Hitlera, ale zamach się nie udał. Następnego dnia Hitler odwiedził rannych. Rommel, pisząc do rodziny, doskonale wiedział, że jego listy są czytane. Powoli wracał do zdrowia, ale lewe oko nadal było obrzmiale. Rómmel codziennie jeździł na front i doskonale widział, co się tam dzieje.Musiał zdobyć zaufanie dowódców i przekonać ich, by poparli jego plan pokojowy. Dwa razy ryzykował życie, by ratować swoich ludzi: raz pod Al. Alamein, kiedy się wycofał wbrew rozkazowi, a drugi raz, spiskując z podległymi mu dowódcami. Siedemnastego lipca Rommel udał się do generała, powiernika Hitlera, próbując i jego przeciągnąć na swoją stronę i przekonać o swej racji. W tym samym czasie myśliwce RAFu startowały już do walki. Centrum operacji była miejscowość w Normandii. Tam piloci odkryli samochód na drodze, do którego otworzono ogień. Strzelano do wszystkich pojazdów, jakie się tylko pojawiły w zasięgu ognia, nie wiedziano, kto jest w środku. Ciężko rannego Rommela zabrano do szpitala wojskowego. Rómmel doznał poważnych uszkodzeń Glowy. Trzy dni później Steufenberg zdetonował bombę w kwaterze głównej Hitlera, ale zamach się nie udał. Następnego dnia Hitler odwiedził rannych. Rommel, pisząc do rodziny, doskonale wiedział, że jego listy są czytane. Powoli wracał do zdrowia, ale lewe oko nadal było obrzmiale.